Stęskniłam się za tobą.
Zamknij drzwi.
WOLNE POKOJE
Popraw sobie kołnierz.
MIEJSCE ZBRODNI WSTĘP WZBRONIONY
- Co się stało? - Zastrzelono kogoś.
- W środku? - Tak.
- Sprawdziliście schody? - Tak, niczego nie znaleziono.
- Kto dotarł tu pierwszy? - Pinola. Jest w środku.
Sąsiad, chcący zachować anonimowość, zadzwonił na komendę...
o 20:23 i powiedział, że właśnie doszło tu do gwałtu i rabunku.
- Która godzina, Dickey? - 21:01.
Zapisz nazwisko tego dżentelmena, dobra? Jak się masz?
- Jak się masz, Pinola? - Dobrze.
Kto tu pali?
Daj spokój.
Tom, sfotografowałeś wszystko?
Tak.
Zrobiłeś zbliżenia krwi i petów w popielniczce?
- Tak. - Świetnie. Dzięki.
Daj mi jakieś rękawiczki.
Proszę.
Ciało jeszcze nie zsiniało.
Śmierć nastąpiła niedawno.
Chodź, Dickey. Przyjrzyj się jej.
Może zapomnisz kobietę, z którą wczoraj spałeś, ale nie ją.
Pinola, nie żyła już, gdy przyszedłeś?
Tak. Puls był niewyczuwalny.
O której to było?
Około 20:40.
- Dokładnie o 20:42. - Jacyś świadkowie?
- Nie. - Żadnych śladów walki. Czyste paznokcie.
Sprawdź okna i drzwi.
Ktokolwiek to zrobił, spartolił robotę.
To amatorskie zabójstwo.
Jak się nazywała?
- Felicity Turner. - Mężatka?
Tak, ma córkę. Ona jeszcze nie wie. Wyszła gdzieś z przyjaciółmi.
Lamar twierdzi, że to mógł być gwałt i rabunek.
Tak twierdzisz, Dickey?
Owszem.
Ma na ręku złoty zegarek.
Złodzieje nie zostawiają złotych zegarków, zgadza się?
Widzisz tę dziurę w głowie?
Powstała wskutek bezpośredniego kontaktu.
Facet był tak wkurzony, że przycisnął jej pistolet do głowy.
Nieszczęśnik zastrzelił ją w łazience.
Wpierw strzelił w głowę, a potem w pierś.
Zostawił ją leżącą na podłodze, a w ścianie łazienki kulę.
Później siedział, pocąc się ze strachu, i myślał o tym, co zrobił.
Może zapalił papierosa.
Zaczęło do niego docierać, że już po nim.
Więc wlecze ciało do kuchni i próbuje upozorować gwałt.
Potem dzwoni na policję. A że wciąż schrzanił za mało,
wraca do łazienki i zaczyna zmywać krew ze ściany.
Nie słyszałem o gwałcicielu ani złodzieju, który by po sobie sprzątał.
Nie znajdziecie śladów włamania, bo to nie był gwałt ani rabunek.
To dzieło jej faceta.
Jeśli znajdziecie jego,
to znajdziecie też broń, z której pochodzi kula w ścianie.
Na pewno jej nie wyrzucił.
Spartolił robotę od początku do końca.
Mogę już ją zabrać?
Tak, jest twoja.
Ofiara to Murzynka...
w wieku około 35 lat.
Niespecjalnie ci się tu podoba, co, Lamar?
Nic mi nie jest.
Podoba mu się. Tylko nie wie, dlaczego.
Co masz na myśli?
Widok denata dodaje człowiekowi życia.
Lamar, słucham.
O co chodzi?
Zgarnęli właśnie jej męża na przystanku autobusowym.
Miał przy sobie pistolet kaliber 32. Wiozą go na komendę.
- Wygląda na kaliber 32. - Tak.
Zabij kogoś w Brayton, a Kyle Bodine na pewno cię dopadnie.
Nie sądzę, aby wymagało to bystrości.
Mordercy to kretyni. Prędzej czy później zawsze coś spartolą.
Lamar, nie powinieneś się tym zajmować.
Ktoś taki jak ty nie powinien marnować na to życia.
BAR U JJ-a
- Nie widzę jej. - Kogo?
Mojej damy do tańca.
Może tu jest, może nie, ale gdy ją zobaczę, zakocham się.
Czuję to.
- Czego zapomniałeś? - Portfela. Zostawiłem go w samochodzie.
Zaraz wracam.
Cześć.
Mogę spędzić z tobą chwilę?
A rozmowa z tobą jest bezpieczna?
Nie wiem. Żyjemy w niebezpiecznych czasach.
I spotykamy się w niebezpiecznych miejscach.
Akurat w tym za dużo wypiłam.
Znam inne.
Nie. To miejsce doskonale pasuje do dzisiejszego wieczoru.
Idealne na koniec wakacji.
- Miałaś wakacje? - W pewnym sensie.
Ja nie przepadam za wakacjami.
Biedaczek.
Jesteś sierotą?
Tak. Sierotą przeznaczenia.
Widzę wszystkie ciemne strony życia.
- Wiesz, jak jest. - Jasne, że wiem.
- Miałeś ciężki dzień. - Można tak powiedzieć.
I chciałbyś się nieco odprężyć.
Według mnie to niezły pomysł.
Ale chyba mylisz mnie z kobietą innego pokroju.
Nie, niczego nie mylę.
Może odniosłam mylne wrażenie.
- Muszę iść. - Czekaj. Myślałem, że jest miło.
- Owszem, ale teraz muszę już iść. - Nie idź, proszę.
- PozwóI mi zacząć od nowa. - Dobrze zacząłeś.
Prawdę mówiąc, niemal mnie oszołomiłeś.
- Tak? - Powiedziałam "niemal".
Naprawdę muszę iść. Jestem umówiona.
Więc czemu tu jesteś?
Myślałam, że spotkam kogoś interesującego. I spotkałam.
- A więc jednak cię nie oszołomiłem? - Nie.
- Jesteś pewna? - Tak.
Ale doceniam wysiłek.
Ten jest jej.
Wielkie dzięki.
Rachel?
Rachel, co tu robisz?
Zażywam świeżego powietrza.
Raczej pijesz alkohol.
To nie wygląda dobrze. Nie powinnaś pić na oczach sąsiadów.
Wszyscy śpią.
Gdzie byłeś?
Grałem w karty. Powiedziałem ci.
Zapomniałam.
Zawsze zapominasz.
Nie chcę, żebyś więcej piła w ogrodzie.
Rachel?
Tak się nazywasz, prawda? Rachel Munro.
- Znam cię? - Poznaliśmy się wczoraj wieczorem.
Wczoraj wieczorem?
Przepraszam. Nie poznałam cię. Nie założyłam dziś szkieł kontaktowych.
Kyle Bodine.
Rachel.
Zresztą już wiesz.
Jak mnie znalazłeś?
To nie było trudne.
Chciałbym cię przeprosić, jeśli powiedziałem coś głupiego.
Nie powiedziałeś.
Musiałam wcześniej wyjść, bo trochę za dużo wypiłam.
Nie robię tego często.
Powiedziałaś, że miałaś wakacje.
- Tak? - Tak.
- Co jeszcze ci powiedziałam? - Niewiele.
Kłamiesz, prawda?
Chciałbym się kiedyś z tobą zobaczyć.
To niemożliwe.
- Wszystko jest możliwe. - Ale nie to. Przykro mi.
Może jednak do ciebie zadzwonię.
Wtedy ja zadzwonię na policję.
Zadzwoń do mnie.
Ile kosztuje ten?
Ten?
Po co ci tak duży kaliber, dziewięć milimetrów?
Ile kosztuje?
600 dolarów.
I dorzucę jeszcze dwa magazynki.
Co dzisiaj robiłaś?
Sadziłam kwiaty.
Zaczęły kwitnąć azalie.
Widziałem je. Ładnie wyglądają.
Jesteście głodne?
Wyglądacie na bardzo głodne.
Proszę.
Znów zapomniała was nakarmić?
- Coś nie tak, kochanie? - Co masz na myśli?
No cóż, zachowujesz się tak, jakbyś coś przede mną ukrywała.
Jakbym co ukrywała?
Burzliwy romans?
A masz romans?
Nie.
A ty?
Dlaczego pytasz?
Przepraszam.
Siadaj, do cholery. Rozmawiam z tobą.
Cholera.
Wydział zabójstw. Dickey przy telefonie.
Pan Kyle Bodine.
Mam powiedzieć, że kto dzwoni?
Chwileczkę.
Do ciebie. Nie chciała się przedstawić.
Słucham.
Jak się masz?
Pewnie. Gdzie?
O której?
Dobrze. Do zobaczenia.
Cześć.
Nie jesteś żonaty, co?
Nie.
Dlaczego?
Nie wiem.
Poślubiłeś swoją pracę?
Nie wyglądasz jak prawdziwy detektyw.
Powinieneś nosić białe skarpetki.
Jakie koloru są twoje skarpetki?
Niebieska...
i czarna.
- Jesteś barwną postacią. - Tak ubierają się detektywi.
- Masz przy sobie broń? - Mam.
Gdzie?
Mogę zobaczyć?
Co chcesz zrobić, zastrzelić kucharza?
- Jaki to typ? - Kaliber 38, o krótkiej,
pięciocentymetrowej lufie.
Nigdy nikogo nie zastrzeliłeś, prawda?
Nie.
Gdyby było inaczej, powiedziałbyś to samo.
Dziękuję.
- Do widzenia, kochanie. - Do widzenia.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
Zadzwonię.
Uważaj na sukienkę.
Dzięki.
Masz ochotę na przejażdżkę łodzią?
Spójrz na księżyc.
Moja babcia nazywała taki księżyc "porcelanowym",
bo wygląda jak porcelanowy talerz.
Mówiła, że oddziałuje na ludzi,
że pod jego wpływem robią dziwne rzeczy.
Wierzysz w to?
Nie wiem. Zamierzasz zrobić coś dziwnego?
Czasem mam na to ochotę.
Jesteś taka piękna.
Co robisz, gdy jesteś tu sam?
Piję piwo, pływam po jeziorze, robię różne głupie rzeczy.
Kąpię się na golasa.
Woda jest ciepła i przyjemna.
Możesz się wykąpać.
Mogę?
Jasne.
Nie krępuj się.
Jest cudownie.
Przyłączysz się?
Obejmij mnie.
Pocałuj.
Dlaczego płakałaś?
Powiedz.
Z powodu twojej czułości.
Nie zaznałam tego wiele.
Jest aż tak źle?
Nie chcę o nim rozmawiać, zwłaszcza gdy jestem z tobą.
Poczekaj.
O co chodzi?
Powiedz mi.
- Powiedz. - Nie mogę.
Dobrze.
W porządku. Nie musisz.
Panie Bodine.
Mów, Dickey.
Jak sobie radzisz z nudą?
Nie mam takiego problemu.
Bzdura. Żaden człowiek na świecie nie ma tak nudnego życia jak ty.
Przywykniesz do tego. Wierz mi.
Za trzy punkty.
Widziałeś?
Zadzwoń do Pistonsów.
- Sprzedaj chłopaka za pięć milionów. - Może to zrobię.
Tak, a ja dalej będę wyciągał 26500 dolców na rok.
A jesteś wart wielkich pieniędzy, tak?
Tak jest.
Jakiego koloru miał koszulkę?
- Kto? - Chłopak, który rzucił kosza.
Białą.
- Skąd mam wiedzieć, do licha? - Nie wiesz, bo nie dostrzegasz szczegółów.
Dostrzegam, kiedy ma to znaczenie.
Zawsze ma znaczenie. Wszystko, co widzisz.
W każdej chwili dnia.
Ale ty nic nie widzisz, bo jesteś znudzony.
Ten chłopak nie miał na sobie koszulki.
Jesteś niezłym gliną, ale ślepota nie pozwala ci zostać dobrym gliną.
Więc dlaczego jestem twoim partnerem? Przecież miałeś wybór.
Wciąż mam nadzieję, że kiedyś mnie zaskoczysz.
Może tak będzie.
Nie wysilaj się za bardzo.
Mnie się już chyba nie da niczym zaskoczyć.
Chyba się już dość w życiu nadziwiłem.
Witaj.
Kyle.
Czekałam na ciebie cały dzień.
- Tęskniłaś za mną? - Tak.
- Więc jaka ona jest? - Kto?
Twój Kopciuszek.
No powiedz. Ja mówię ci wszystko, a co ty mi mówisz?
Kto nie żyje i kto jest tego sprawcą.
Nie chcesz mi o tym mówić, prawda?
Dlaczego?
Boisz się, że ci ją odbiję?
Świetnie. Dobry rzut.
- Sypiasz z nią? - Z nikim się nie spotykam.
Pieprzenie.
- Wkurzysz się na mnie? - Być może.
Nie rób tego.
Musimy porozmawiać.
Słuchaj, chcę się z tego wycofać.
Co masz na myśli?
Zabierzesz mnie na przejażdżkę?
Tym?
Dobrze pływasz?
Jakże szybko oni zapominają.
Ja nigdy nie zapomnę.
Chcesz wejść do środka?
Zazdroszczę ci, Kyle.
Jest ci tak dobrze z samym sobą.
Chciałabym być tobą.
Co się stało?
Jestem w pułapce. Nie mogę się wydostać.
Rozwiedź się z nim.
Kocham cię.
Wiem, że nie mogę dać ci tego, co on.
- Nie o to chodzi. - Wszystko, co mam, jest twoje.
Zdobędę, czego pragniesz.
- Zrobię wszystko, co chcesz. - Kyle, przestań.
Musisz podjąć decyzję.
Musisz stawić mu czoło i opuścić go,
albo zostać z nim i spróbować wszystko naprawić.
O Boże, Rachel.
- Cześć. - Co ty tu robisz?
Chciałam zrobić ci niespodziankę.
Telefon do pana. Nie przedstawił się, twierdzi, że to sprawa osobista.
Rupert Munro.
Kto mówi, do cholery?
Nie rozumiem tylko, dlaczego tacy zdolni faceci jak my,
wybierają to nędzne policyjne życie.
Ja miałem powód.
I ja go sobie kiedyś przypomnę.
Do wszystkich patroli, przemoc rodzinna na Cypress Avenue 201.
Tu radiowóz 159. Jesteśmy w pobliżu. Zajmiemy się tym.
Zrozumialam, 159.
Od kiedy zajmujemy się przemocą rodzinną?
Tu radiowóz 159. Jesteśmy na miejscu.
Wkraczamy.
159, powodzenia.
Policja.
- Wszystko w porządku. - Mieszka pan tu?
Nic się nie stało. Naprawdę.
- Mieszka pan tu? - Tak.
Jak się pan nazywa?
Rupert Munro. Z Munro American Bank.
- Tak, wiem, kim pan jest. - Gdzie pańska żona?
W środku.
Nic jej nie jest.
Nic się nie stało. Żenująca sytuacja i tyle.
Z żoną porozmawiamy wewnątrz, a z panem na zewnątrz.
- Co się dzieje? - Zajrzymy do środka.
Nic się nie stało. To bez sensu.
Panie Munro, może pan tam usiąść?
Niech pan siada.
Pani Munro?
Rachel?
Kochanie.
- Kyle? - Nic ci nie jest?
Ktoś do niego zadzwonił. Widział się z kimś.
Nic pani nie jest?
Chce pani, żebyśmy aresztowali męża?
Lamar, zajmę się tym. Idź do Munra.
Dobra.
Chcesz, żebyśmy go aresztowali?
Co to da?
Jutro i tak by wyszedł, prawda?
Możliwe.
Ładny dom, panie Munro.
Ile kosztuje coś takiego?
Nie twoja sprawa.
Twoja żona nie chce, żebyśmy cię aresztowali.
To była mała sprzeczka. Nie aresztuje się ludzi z takiego powodu.
Nie waż się jej więcej tknąć.
- Do kogo mówisz? - Do ciebie, dupku.
Masz gadane, mały człowieczku.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Rachel, nie musisz tego tolerować.
Rozwiedź się z tym sukinsynem.
Pozbądź się go.
Masz rację. Chcę się go pozbyć.
Śniłam o tym wiele razy.
Każdej nocy. Do samego rana.
Kupiłam pistolet.
Gdzie on jest?
Chcę go. Gdzie jest?
- Mogłabym polecieć do Miami. - O czym ty mówisz?
- Dzień później wrócić autem i zrobić to. - Co się z tobą dzieje?
- Usiądź na chwilę. - Nie, wszystko w porządku.
Chodź, usiądź.
- Nie. - Co?
Nie.
Puść mnie.
Wyjdź. Otwórz drzwi.
Pani Munro, ma pani pokój nr 330, a to list do pani.
- Zaraz wniesiemy bagaże. Miłego pobytu. - Dziękuję.
Kyle, gdzie byłeś?
- Jak to? - Mieliśmy być rano w sądzie.
Nikt nie może cię znaleźć, a adwokat domaga się umorzenia procesu.
Co się z tobą dzieje?
Zaraz wracam.
Cześć, Kyle.
- Jak się masz? - Nieźle. A ty?
Miło cię widzieć.
- Chciałbym, żebyś gdzieś zadzwonił. - Jasne. Nie ma sprawy.
- Żebyś zadzwonił na policję. - Myślałem, że policja to ty.
Paczka fajek.
Komenda 197, przemoc rodzinna.
Na Cypress Avenue 201.
- Cypress Avenue 201. To adres Munra. - Tak.
Tu radiowóz 159. Już raz tam byliśmy.
Przekażę, że tam jedziecie.
Czego chcecie?
Sąsiad zawiadomił policję, że kobieta wzywa tu pomocy.
Nie tutaj.
Może porozmawiam z pańską żoną.
Jest w Miami.
KLUB BRAYTON
Dziękuję.
Kyle.
Wszędzie cię szukałem.
Musiałam wyjechać.
Tamtej nocy coś we mnie wstąpiło. Potrzebowałam czasu.
Dzwoniłam do ciebie wiele razy, ale nie podnosiłeś słuchawki.
Wynajęłam samochód, żeby wrócić.
On już mnie nie obchodzi.
Muszę być z tobą, Kyle.
Nigdy mnie już tak nie zostawiaj.
Przepraszam.
Możemy wyjechać razem?
Tak.
Mówisz poważnie?
Wyjedźmy dzisiaj.
Kocham cię.
- Chcesz, żebym z tobą poszedł? - Nie. Gdy wróci, nie może cię tam zastać.
- Ile czasu potrzebujesz? - Piętnaście minut.
Dobrze. Poczekam w samochodzie.
Rupert?
Przyjechałaś czy wyjeżdżasz?
Poczekaj chwilę.
Odchodzę.
Daj walizkę, porozmawiamy o tym.
Nie.
Daj walizkę.
Co my tu mamy? Wszystko oprócz zlewu kuchennego.
Dzwonię na policję.
Nie dotykaj mnie.
Porozmawiamy o tym jutro rano.
Chcę tylko, żebyś spełniła swoją powinność małżeńską.
- Zostaw mnie! - Nigdzie nie pójdziesz.
- Skąd to masz? - Cofnij się.
Rachel, daj mi pistolet.
Cofnij się.
- Rachel. - Cofnij się!
Rachel?
Jezu.
Co się stało?
Rzucił mną o ścianę.
Nie chciał mnie puścić.
Myślałam, że mnie zabije.
Muszę zadzwonić na policję. To zabójstwo w obronie własnej.
- Nie możesz. - Muszę. Inaczej wezmą to za morderstwo.
To nie zarejestrowany pistolet.
Nie wymeldowałam się z hotelu. Powiedzą, że wróciłam, by go zabić.
A tak było?
Nie.
Musisz mi pomóc, Kyle.
Jeśli naprawdę mnie kochasz, zaufaj mi. Odłóż słuchawkę, proszę.
Pójdę do więzienia. Pomóż mi.
Powiedziałeś, że będziesz mnie chronił. Zrób to teraz. Nie dzwoń.
Proszę.
Odłóż słuchawkę.
Dobrze.
Kaliber dziewięć milimetrów.
- Ile razy do niego strzeliłaś? - Dwa.
- Gdzie byłaś ty, a gdzie on? - Byłam tu, a on tam.
Przynieś jakieś świeże ubranie i sznur.
Sznur i jakieś worki.
Wróć do samochodu. Przynieś worki i sznur.
Zaraz wracam.
Jeśli zaczną nas podejrzewać, będą mówili rozmaite rzeczy,
żebyśmy zwrócili się przeciwko sobie.
Będą chcieli, żeby jedno zdradziło drugie, więc nie możesz im wierzyć.
- Po prostu powiedz mi, co mam robić. - Pojedź prosto do hotelu.
Dopilnuj, by nikt nie zauważył, jak wchodzisz i nie dzwoń do mnie.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Halo? - Kyle, wiem, że mialam nie dzwonić.
Chwileczkę.
- Wszystko w porządku? - Nie mogę tam wrócić.
Musisz.
Zadzwoń do jego biura.
Poczekaj jeden dzień. A potem zadzwoń na policję.
Rachel, nie możesz tu więcej dzwonić. Rozumiesz?
Tak.
Zadzwonię, kiedy będę mőgl.
- Czemu nie mówisz już o tej dziewczynie? - Co chcesz wiedzieć?
- Ma długie paznokcie? - Raczej nie.
To dlaczego jesteś cały podrapany?
Cześć, June, połącz mnie z Rupertem.
Jeszcze nie przyszedł, pani Munro. Próbujemy ustalić, gdzie jest.
- Powiedz, by zadzwonił, gdy go znajdziecie. - Dobrze.
Dziękuję.
Kyle, pamiętasz tego Munro z banku?
- Byliśmy w jego domu. - Tak.
Żona zgłosiła właśnie jego zaginięcie.
Dzięki.
Kiedy ostatni raz widziała pani męża?
Dzień po tym, jak tu byliście.
W zeszły czwartek?
Tak, tego dnia wyjechałam do Miami.
I wróciła pani wczoraj?
Dzwoniła pani do męża z Miami?
Nie.
Wie pani, czy był w niebezpieczeństwie, czy był ktoś,
- kto mógł chcieć zrobić mu krzywdę? - Nie.
- Zrobił to już kiedyś? - Co?
- Wyjechał niespodziewanie? - Nie.
Możemy rozejrzeć się po domu?
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Czy pani mąż był tu sam, kiedy pani wyjechała?
Tak.
Czy po powrocie do domu zauważyła pani coś dziwnego?
Nie.
Otwarte drzwi, okna?
Nie.
- Kiedy stłukła się ta szyba? - Jakieś dwa tygodnie temu.
Łatwo wstawić nową.
Jak się stłukła?
Przy zamykaniu okna, jak sądzę.
Jakim samochodem jeździł pani mąż?
Czarnym buickiem.
- Chcesz zdjąć odciski palców? - Tak.
Obejrzyjmy resztę domu.
- Zauważyłeś, jaka była zdenerwowana? - A była?
Była potwornie spięta.
Nie da się otworzyć tamtego okna. Próbowałem.
I co z tego?
Kłamała.
Myślisz, że wszystko, co powiedziała, było kłamstwem?
Nie wiem.
- Co jest? - To jego samochód.
Żadnych śladów.
- Jak długo tu stoi? - Nie wiemy.
Żarówka jest zbita.
Ktoś wiedział, co robi.
Znów będą chcieli z tobą rozmawiać.
- Dlaczego? - Znaleźli jego samochód.
- Będą zadawali ci różne pytania. - Boję się.
Wszystko będzie dobrze. Musisz tylko trzymać się swojej wersji wydarzeń.
Jest wariatką.
Przez cztery lata była pod opieką psychiatryczną.
Próbowała popełnić samobójstwo, połykając mnóstwo pigułek valium,
i dwa razy występowała o rozwód.
Samochód Munra jest wypucowany. Żadnych odcisków palców.
Jeśli to było zabójstwo, to bardzo profesjonalne.
Nie mogła zrobić tego wariatka.
Dobra robota.
Mogę prosić o podanie nazwiska i aktualnego adresu?
Rachel Munro. Mieszkam na Cypress Avenue 201.
Czy w dniu, kiedy przyjechaliśmy do pani domu, 17 lipca,
mąż panią uderzył?
Owszem.
Dlaczego?
Nie wiem.
Czasem się kłócimy.
- Z jakiego powodu się wtedy kłóciliście? - Nie musi pani odpowiadać.
Mąż oskarżył mnie o to, że mam romans.
Słusznie?
Panie Dickey, moja klientka jest tutaj, żeby powiedzieć,
gdzie wtedy była, a nie zdradzać swoje zwyczaje seksualne.
- Ile razy panią uderzył? - To nie było nic poważnego.
Według raportu detektywa Bodine'a miała pani na ciele wyraźne ślady...
pobicia.
Policzek.
Co się stało po naszym wyjściu?
Spałam na bocznym ganku, a rano zamówiłam taksówkę.
Zawiozła mnie na lotnisko, a o 10:00 odleciałam do Miami.
Była tam pani od czwartku do soboty i wróciła w poniedziałek?
Tak.
Dzwoniła pani do męża z hotelu?
Nie.
Chciałam być sama.
- Dzwoniła pani do kogoś innego? - Nie.
- Wróciła pani 22., w poniedziałek? - Tak.
- O której godzinie? - Około 11:00.
- Zadzwoniła pani do kogoś po powrocie? - Tak.
Do kogo?
- Najpierw? - Tak.
Zadzwoniłam do biura męża.
Rozmawiałam z jego sekretarką.
A potem do kogo?
Do nikogo.
Powiedziała pani, że najpierw do męża, więc potem chyba do kogoś innego.
Do nikogo innego.
Sobotniej nocy, a więc przed zaginięciem pani męża,
sąsiad zauważył, że do trzeciej nad ranem paliło się w pani domu światło.
- Mógł w nim ktoś być? - Nie wiem.
Pani Munro, chcielibyśmy jeszcze raz obejrzeć pani dom.
- Są w środku? - Tak.
Może znajdą go pod łóżkiem.
- Gdzie była? - W Miami, w Registry Hotel.
Przyjechała tam w czwartek, wyjechała w poniedziałek.
W sobotę wieczorem, o 21:37, zadzwoniła do męża, do domu,
i złapała go tuż przed jego wyjściem.
O 23:41 znów do niego zadzwoniła, tym razem do klubu Brayton.
A mówiła, że nie dzwoniła nigdzie z hotelu.
Rzeczywiście tak powiedziała.
W niedzielę...
jadła o 10:00 śniadanie przy basenie. Była w hotelu przez cały dzień.
Mają jej podpis i tak dalej. Co tym sądzisz?
Nie wiem.
Była w Miami.
Może zabił go na jej prośbę któryś z jej kochanków.
Może. A może tylko zgadujesz.
Nie.
Do licha, każdy o tym wie. Dostanie furę szmalu.
Nie zastanawia cię, że jest taka zdenerwowana?
Myślisz, że jest zdenerwowana?
A co ty myślisz?
Słynie w całym mieście z tego, że umie usidlać facetów.
- Czyżby? - Słyszałem różne historie.
Jakie historie?
Zabawiała się z facetami, kiedy jej mąż wyjeżdżał.
- Kto ci to powiedział? - Daj spokój, Kyle.
Nie widzisz, o co tu chodzi?
Niczego nie znaleziono w samochodzie, żadnych odcisków.
Rupert Munro był sporym facetem.
Więc musiał go nieść ktoś silny.
Dobrze wiesz, że zabił go któryś z jej kochanków.
- Ale co z ciałem? - Ty mi powiedz.
Tamtej nocy lało jak z cebra.
Nikt nie kopie dołu w błocie i deszczu.
- Cześć, złotko. - Cześć.
- Dzięki. Jak wam idzie? - Niczego jeszcze nie znaleźliśmy.
Rozumiem.
Idzie tu.
Przyniosłam panom lemoniadę. Jest świeża. Zrobiłam ją dziś rano.
Dziękuję.
- Kto był w twoim pokoju hotelowym? - Co?
- Kto dzwonił do Munra z twojego pokoju? - Nie wiem, o czym mőwisz.
Wiesz.
Zaprosiłaś tam kogoś i pojechałaś zabić męża.
Nie bylo tak.
- Powiedz prawdę, do cholery. - Mőwię.
Nikogo tam nie bylo.
Ktoś tu kłamie.
To nie trzyma się kupy.
Kyle.
Właśnie ktoś zadzwonił.
Widział w zeszłym tygodniu, w nocy, samochód nad jeziorem Camelia.
Czarny, lśniący wóz.
- Kto dzwonił? - Nie podał nazwiska.
Znaleźliście coś?
Nic nie widać.
Niczego nie mamy. Wracamy.
Może będziemy musieli tu wrócić.
- Myślisz, że tu jest? - Nie wiem.
Pomóżcie mi.
To by było na tyle.
Czekajcie. Chyba coś mamy.
Jezu, chyba go znaleźliśmy.
To chyba on.
Masz na głowie poważne morderstwo, Kyle.
Ze stopnia rozkładu ciała i tego, że temperatura wody wynosiła 22 stopnie,
wynika, że denat znajdował się w wodzie przez siedem dni.
Zeszła sobota.
W ciele są dwie rany postrzałowe, pierwsza w klatce piersiowej,
w dolnej części mostka. Widoczne resztki prochu.
Brak rany wylotowej. Druga znajduje się nad prawym okiem.
Wyraźne oparzenie od kuli.
Rana wylotowa w pobliżu drugiego kręgu.
Będziecie mieli kulę.
Trochę zgnieciona, ale jest.
Mogę?
Pokaż.
Wygląda na kaliber 38.
Tak, lub dziewięć milimetrów. To praktycznie to samo.
Zmierzmy ją.
Lee, mogę prosić o suwmiarkę?
Dzięki.
38.
Coś nie tak?
Co jest?
Nic. To 38.
- Mam dla was niespodziankę. - Jaką?
- W płucach jest woda. - Więc?
Miał dwie rany postrzałowe i żył jeszcze przez chwilę na dnie jeziora.
Przyczyna śmierci: Utonięcie.
Kyle.
Zobacz, co utkwiło w podeszwie jego buta.
- Co to jest? - Szkło.
Jeszcze nie wiem na pewno, ale wygląda na oryginalne, wiktoriańskie szkło.
Takie samo jak to, które znalazłeś w jego bucie.
- A więc to się stało tutaj. - Możliwe.
Jej kochanek lub ktoś inny dostał się do środka.
Doszło do walki.
Ofiarę uderzono w głowę i dwukrotnie postrzelono.
Sądząc, że go zabił, wrzucił biedaka do jeziora...
i porzucił samochód.
Nie ma tu żadnych odcisków palców. Doskonale wiedział, co robi.
Wszystko wyczyścił.
Pewnie włączył nawilżacz powietrza, żeby zatrzeć odciski.
Ale znajdziemy jakiś odcisk.
Powinniśmy, bo wiemy, że tu był.
Kyle, znaleźliśmy coś.
No proszę. Zobacz, co tu mamy.
Wyciągnij ją.
Kyle, miałeś rację.
Prędzej czy później wszyscy coś spartolą.
Popatrz.
Dobrze zachowana kula kaliber 38. Spójrz na rowki.
Będzie łatwo dopasować kulę do broni.
Teraz potrzebujemy tylko tej broni.
Kto był z tobą w Miami?
Byłam sama.
Sypiałaś z kimś jeszcze?
Nie.
Dlaczego o to pytasz?
Słyszałem o tobie różne rzeczy.
Nie pozwóI im na to, Kyle.
Mówiłeś, że będą próbowali nas skłócić, i właśnie to robią.
Gdzie pistolet?
- Jaki pistolet? - Ten, z którego go zastrzeliłaś.
- Wyrzuciłeś go na postoju dla ciężarówek. - To był kaliber 9 mm.
Wiem.
O co ci chodzi?
Kula, którą wyjęto z ciała twojego męża, była kalibru 38.
Kula, którą wyjęto dziś ze ściany, to także kaliber 38.
Ale ja strzelałam z pistoletu kaliber 9 mm. Widziałeś go.
Oto kula wyjęta ze ściany w domu Munra.
A to kula wyjęta z ciała Munra.
Rowki są identyczne. Obie kule wystrzelono z tej samej broni.
Jak wyglądają wgniecenia w kulach, którymi trafiono Munra?
Nie wiem.
Takie wgniecenie powstaje, gdy kula uderzy w piasek.
Ludzkie ciało, jakkolwiek wspaniałe, zawiera pół procenta wapna,
jeden procent potasu, 65 procent wody, a po godzinie 17:00...
pewien procent alkoholu. Brak w nim jednak piasku.
- Dziękuję za pomoc. - Nie ma za co.
Kyle.
Kapitan chce z tobą rozmawiać.
- O czym? - Chodzi o sprawę Munra.
Kyle, spotykałeś się z nią?
Nie.
Nigdy nie byłeś z nią sam na sam w jej domu?
Nie.
Wezwano was tam, tak?
- Tak. - Dwa razy.
Jej mąż złożył skargę. Powiedział, że używałeś obelżywych słów.
Powiedziałeś to?
Nic nie powiedział, kapitanie.
Ten facet był dupkiem.
To oszczerstwo.
- Wezwanie dotyczyło przemocy rodzinnej? - Tak.
To właśnie zainteresowało cię szczegóInie, prawda?
Wcale nie.
Gdzie byłeś w zeszłą sobotę, Kyle?
W domu.
- Munro został zastrzelony z 38-ki, tak? - Tak stwierdza raport z sekcji zwłok.
- Ty masz rewolwer tego kalibru, prawda? - Owszem.
Mogę go zobaczyć?
- Strzelałeś z niego niedawno? - Tak.
Wyciągnęliśmy kulę ze ściany w sypialni.
Rowki są wyraźne.
Nie będzie trudno ustalić, czy kula pochodzi z twojej broni.
Zawieszam cię w czynnościach do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy.
Dzień dobry.
Przykro mi, Kyle. Musisz z nami pojechać.
- O co chodzi? - Ty mi powiedz.
Dałeś nam inny rewolwer.
- O czym ty mówisz? - Numer seryjny się nie zgadza.
Nie dałeś kapitanowi swojej broni. Chce znowu z tobą pogadać.
Zaraz do was przyjdę.
Coś ci powiem, Kyle.
Sporo osób jest przejętych, nie mogą uwierzyć, że to zrobiłeś.
- Spotkałeś się z nią kiedyś prywatnie? - Nie.
Tego wieczoru, gdy ją poznałeś, barman pokazał ci rachunek,
na którym było jej nazwisko.
- Kontaktowałeś się z nią, dzwoniłeś? - Nie.
Nie dzwoniła do ciebie tutaj, do biura?
Nie.
A kto dzwonił?
Nie wiem, które telefony masz na myśli.
Po co ją chronisz, Kyle?
Gdzie jest twój służbowy rewolwer, numer seryjny 0876B?
Już mówiłem. Nie wiem.
- Ktoś ci go ukradł, Kyle? - Możliwe.
- Kto to mógł zrobić? - Nie wiem.
- Nie spotkałeś się z nią nigdy w jej domu? - Nie.
Bądź rozsądny, Kyle.
Będziesz za to siedział, a ona się wywinie.
Od początku o to jej chodziło, nie sądzisz?
Jeśli znajdziemy twoją broń albo inny dowód, będzie po tobie.
Chyba że zechcesz nam pomóc.
Kyle.
Ona się z tego wywinie.
Będzie bogata.
Ma dostać 12 milionów dolarów.
Sędzia pójdzie ci na rękę.
Możesz wyjść po dwóch latach.
To ty?
- Masz moje pieniądze, Lamar? - Masz bilet?
Pokaż.
Reszta, gdy dostanę swoją dolę.
Ile zapłaciłaś Dickeyowi za śledzenie męża?
Co cię z nim łączy?
Rachel, zacznij mówić.
Rupert chciał mnie zostawić bez grosza.
Lamar powiedział mi, co mam zrobić.
To znaczy?
Jak zaaranżować zabójstwo Ruperta,
gdzie cię spotkać, o broni, Miami.
Wszystko.
- Więc nasz związek był fikcją? - Nie.
To się zmieniło, Kyle.
Zmieniło się, gdy cię poznałam.
Wróciłam z Miami, żeby z tobą być.
Nawet nie wymeldowałaś się z hotelu. Wróciłaś, żeby go zabić.
Nie. Zamierzałam z tobą wyjechać.
- Kto dzwonił z pokoju hotelowego? - Lamar musiał tam kogoś posłać.
- Kto dzwonił? - Nie wiem.
Chcę tylko poznać prawdę. Mów!
Mówię.
Nie patrz tak na mnie, Kyle.
- Nie jestem dla ciebie kimś obcym. - Jesteś.
Nie mów tak.
- Kocham cię. - Nie chcę tego słuchać.
- Odmieniłeś moje życie. - Przestań!
- Kocham cię. - Przestań!
Kocham cię!
Więc dlaczego mi nie powiedziałaś? Dlaczego, jeśli mnie kochasz?
- Bo straciłabym cię na zawsze. - Nie chcę już słuchać kłamstw.
Dość kłamstw.
Wrabiałaś mnie, prawda?
Ja cię kochałem, a ty mnie wrabiałaś.
Powinnaś od razu wszystko mi powiedzieć.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Próbowałam się z tego wyplątać.
Proszę, uwierz mi.
Zadzwoń do Lamara.
Powiedz, że chcesz się z nim spotkać dziś wieczór u JJ-a.
BAR U JJ-a
Cześć, Dickey.
Kyle.
- Sprawiłeś mi wielki zawód. - Nie mogłem nic dla ciebie zrobić.
Możliwe.
Rozgryzłeś tę sprawę, jakbyś od początku o wszystkim wiedział.
Sporo się od ciebie nauczyłem, Kyle.
To prawda.
Słuchałem wszystkiego, co mówiłeś.
Wiedziałem, że ty to zrobiłeś.
Popełniłeś zbyt dużo błędów, Lamar.
O czym ty mówisz?
Ty zrobiłeś to zdjęcie, prawda?
Nie widzę na nim mojego podpisu.
A widzisz busolę nad tablicą rozdzielczą?
Skąd wiedziałeś o 12 milionach odszkodowania?
- Ona ci powiedziała? - Dlaczego miałaby to zrobić?
Może miałeś jej pomóc zabić męża.
Nie ja to zrobiłem, lecz ty.
Ale ty też pójdziesz siedzieć, z powodu tego.
Widzisz?
Są na niej ślady piasku,
jak na kuli, którą wyjęto z ciała Munra.
- Nie wiem, o czym mówisz. - To ty zamieniłeś rewolwery, prawda?
Strzeliłeś w piasek, a potem wniosłeś tę kulę...
ukradkiem do sali sekcyjnej.
Tą kulą zastąpiłeś tę, którą wyjęto z ciała Munra.
Nikt w to nie uwierzy.
Strzeliłeś z mojego rewolweru w ścianę w domu Munra, tak by kula w ścianie...
i ta z ciała były takie same. Istotnie obie pochodzą z mojej broni.
Masz wyobraźnię desperata, przyjacielu.
Skąd wiedziałeś, gdzie jest ciało?
Powiedziała ci?
- A jak myślisz? - Nie wiem.
Wystarczy sprawdzić przebieg samochodu...
i już wiadomo, jak daleko jest jezioro.
- Wstawaj, sukinsynu. - Nie pogrążaj się jeszcze bardziej, Kyle.
Chodź.
Siadaj.
Powiedziałam mu wszystko, Lamar.
Gdzie mój rewolwer?
Nie mam go, Kyle.
Daj mi tej cholerny rewolwer.
Jest w moim samochodzie.
Jeśli to podstęp, Lamar, odstrzelę ci ten pieprzony łeb.
Wychodzimy na zewnątrz. Wstawaj. Poczekaj na mnie, Rachel.
Idź.
- Zamierzasz mnie zastrzelić? - Jeśli będę musiał.
No cóż, nie będziesz musiał.
- Ile miałeś za to dostać? - Dużo.
Bardzo jej zależało.
Potem chciała wszystko odwołać, ale pokusa była zbyt wielka.
Dlaczego ja, a nie jakiś frajer z ulicy?
- Dlaczego wrobiłeś swojego partnera? - To musiałeś być ty.
Inaczej rozgryzłbyś sprawę i byłoby po mnie.
Masz rację.
Ale wiesz co? Nie byłeś kozłem ofiarnym.
Ale mym zabezpieczeniem.
Pieprz się, Dickey. Schrzaniłeś robotę. Najpierw zdjęcia, potem rewolwer.
Za długo go miałeś. Otwieraj.
Szybciej.
Gdzie jest?
Pod fotelem kierowcy.
- Jeszcze nie jest za późno, Kyle. - Zamknij się.
Wrzuć go do jeziora. Będziesz mógł o wszystkim zapomnieć.
Zamknij się.
- Policja! Nie ruszaj się! - On ma broń!
Kyle!
Zostań ze mną.
Nigdy...
nie chciałem cię opuścić.
Nie.
Rachel.
Kyle miał rację.
Prędzej czy później wszyscy coś spartolą.
Subtitles by SOFTITLER
Ripped by: SkyFury